Een trouwerij op het strand

18 januari 2020 - Miami, Florida, Verenigde Staten

Het nieuwe jaar is net begonnen, ik heb boodschappen gedaan en ben onderweg naar mijn appartement. Terwijl ik bij het stoplicht sta te wachten, krijg ik een WhatsApp berichtje binnen van een collega: “Het gaat eindelijk gebeuren, het gaat eindelijk gebeuren!” Er zit een foto bij, maar die open ik nog even niet, aangezien het stoplicht op groen springt en ik weer moet deelnemen aan het verkeer. Maar als het is wat ik denk dat het is, dan ga ik schreeuwen van blijdschap.
Vijf minuten later stap ik de lift uit, open de voordeur en zet mijn boodschappen in de keuken. Voordat ik alles ga opruimen, wil ik eerst wel eens weten wat er nu eigenlijk gaat gebeuren. Ik pak mijn telefoon en open de bijgevoegde foto: ja hoor, ze gaan trouwen! Op 10 januari… Dat is net iets meer dan een week van nu… Ik begin te glimlachen. Wat zijn ze toch lekker spontaan.

De feestweek begint de woensdag voor de trouwerij met de vrijgezellenfeesten. Om 19:00 verzamelen we bij een bar in Wynwood. Zodra ik door de poort loop, kijk ik mijn ogen uit. Overal staan tafeltjes met allemaal verschillende stoelen. Er zijn er geen twee hetzelfde. Overal hangen lichtjes en we worden omringd door verschillende bomen en planten. Het is net of we bij iemand in de achtertuin zitten. Er zijn nog niet zoveel gasten, dus we kunnen de grootste tafel uitkiezen en we beginnen de boel te versieren. We hebben op tijd een box kunnen regelen met allemaal benodigdheden: ballonnen, slingers en natuurlijk drankspelletjes. Wanneer de bride-to-be arriveert, is er helemaal geen tijd om spelletjes te spelen; ze is te druk met kletsen en dus kletsen we gezellig met haar mee. Het werd een hele relaxed avond, gevuld met wijn, kaas, vrienden, gezellige gesprekken en flauwe grappen.
Om 23:00 besluit ik naar huis te gaan, aangezien ik de volgende dag weer gewoon moet werken. De helft van de groep doet hetzelfde, de andere helft besluit nog even door te feesten en sluit zich aan bij het vrijgezellenfeest van de groom-to-be.

Versiering

Vrijdag 10 januari is het dan zover: de trouwerij. Voor iedereen begint de dag op kantoor, maar één voor één gaat iedereen naar huis. Iets voor drieën sluit ook ik mijn computer af en sprint naar mijn fiets. Ik heb een uur de tijd om naar mijn appartement te fietsen, me om te kleden, mijn spullen te pakken en te make-uppen.
Ik trek mijn klaargelegde strandjurk aan, maar ik voel me er niet helemaal lekker in. Ik voel me net een zak aardappelen. Daarnaast komt de onderkant van de jurk net niet bij de grond, dus je kan mijn schoenen eronderuit zien komen. Shit, schoenen! Daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht. Aan mijn linkervoet doe ik een sneaker, aan mijn rechtervoet doe ik een slipper. Hakken zijn geen optie want de trouwerij zal op het strand plaatsvinden. Het ziet er niet uit. Ik weet dat ik me hier de hele avond aan ga ergeren, dus ik trek mijn kast open en probeer nog aantal andere outfits. Ik eindig bij een blauwe, lange strandjurk die precies strak genoeg zit en waar ik me ook comfortabel in voel. Daarnaast raakt de onderkant van de jurk de grond, dus ik kan mooi mijn sneakers aan. Niemand die ze gaat zien. Ik kijk naar de klok en schrik me dood. Het is al 16:00! Ik pak snel een tas, prop het cadeau erin en ren naar beneden terwijl ik een Uber bestel.

Onderweg pikken we een collega op, en om 16:50 stappen we de auto uit. Het is gelukkig niet koud, maar bij elke stap die we richting het strand zetten, wordt het steeds winderiger. Wanneer we bij de trouwlocatie arriveren, kunnen we elkaar amper verstaan. Zo hard waait het. Eén voor één komen er steeds meer gasten en rond 17:15 komt de bruid aangelopen en beginnen we met z’n allen de trouwmars te neuriën. Zodra ze haar bruidegom bereikt, creëren we een cirkel rondom het stel om de harde wind zoveel mogelijk buiten de deur te houden. Het was een knusse en intieme setting, maar alsnog kon ik niet alles verstaan wat de trouwambtenaar (ook een collega) allemaal zei. Ik begin daarom ook op andere dingen letten. Dingen zoals de gezichtsuitdrukkingen van het bruidspaar. Je ziet ze stralen. De glimlach is niet van hun gezichten af te krijgen. Je ziet ze af en toe nerveus giechelen, maar ze stralen van geluk! En met de kitesurfers, hoge golven en het fijne zand op de achtergrond, is het plaatje helemaal perfect.
Nadat het officiële gedeelte is afgelopen en we met een glas champagne in de hand een groepsfoto hebben gemaakt, is het tijd voor een feestje. We rijden naar een bar in de buurt, drinken wat, eten wat en genieten van de bruidstaart. Het was een ongelofelijke gezellige avond!

---

Fun fact: Er waren veel collega’s aanwezig bij de trouwerij. Omdat bijna iedere collega uit een ander land komt, zijn we achter dit super random weetje gekomen. Dit is geen grap. We hebben dit bij ieder land uitgeprobeerd dat zich vertegenwoordigt bij Travalco:

Wanneer je iemand vraagt om drie vinger op te steken, zullen Europeanen het als volgt doen:
Europa
Middelvinger-wijsvinger-duim

Amerikanen steken deze drie vingers op:
Amerika
Ringvinger-middelvinger-wijsvinger

En Zuid-Amerikanen doen het wéér wat anders:
Zuid-Amerika
Pink-ringvinger-middelvinger

Foto’s

6 Reacties

  1. Kim:
    18 januari 2020
    Leuk leuk 🥰
  2. Hans geene:
    19 januari 2020
    Dat is weer een unieke belevenis. Ik ben benieuwd naar jouw volgende avontuur!
  3. Ria:
    21 januari 2020
    Trouwen op het strand - dat kan ook in Nederland. Alleen gebeurt het hier niet zo vaak volgens mij. Vind ik iets typisch Amerikaans🇱🇷
  4. Diana van Die:
    31 januari 2020
    Haha Alan doet ook die laatste 3 vingers.
  5. Anne:
    5 februari 2020
    Wow amazing!
    For how long is your internship?
    I´d love to do one in USA.

    Greeting from France
  6. Ilona:
    10 februari 2020
    18 months :)